Nakba — Arapça «felaket» anlamına gelen kelime — modern Filistin tarihinin temel travmasıdır. 1948'de 750.000'den fazla Filistinli, İsrail Devleti haline gelen topraklardaki evlerinden sürüldü veya kaçtı. 400'den fazla köy boşaltıldı ve birçok durumda yok edildi. 1947–1949 olayları savaşın tesadüfi bir yan ürünü değildi; sonuçları bugünü şekillendirmeye devam eden bilinçli bir demografik dönüşüm politikasının sonucuydu.
Plan Dalet ve sistematik sürgün
Siyonist askeri planlama, özellikle Plan Dalet (Plan D), Yahudi devletine tahsis edilen toprakların ve ötesinin ele geçirilmesi için operasyonel yönergeler sağladı. Operasyonlar köylerin işgalini, sakinlerin sürülmesini ve dönüşün engellenmesini içeriyordu. Nisan 1948'deki Deir Yassin gibi katliamlar dehşet saçtı ve kaçışı hızlandırdı.
Yıkımın ölçeği
Yüzyıllardır ayakta duran köyler haritadan silindi. Camiler ve kiliseler yıkıldı veya yeniden kullanıldı. Zeytinlikler ve narenciye bahçeleri gasbedildi. «Gaiplerin» mülkünü devlete ve Yahudi kurumlarına devreden bir dizi İsrail yasası kapsamında topraklar kamulaştırıldı.
Mülteci sorunu açık kalmaya devam ediyor
Bugün 1948 mültecilerinin soyundan gelenler milyonlarla ölçülüyor. Batı Şeria, Gazze, Lübnan, Suriye, Ürdün ve daha uzaklardaki kamplarda yaşıyorlar. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun 194 sayılı kararı evlerine dönme haklarını teyit etti. İsrail uygulamayı sürekli reddetti. Filistinliler için Nakba kapalı bir tarihsel bölüm değildir. Sürgünün süregelen bir gerçeğidir ve dönüş hakkı her adil çözümün pazarlık edilemez bir unsurudur.